(آيه 24)- سر انجام نصايح مؤثر و رهبريهاى برادرانه «هود» در آن سنگدلان تأثير نگذاشت، و به جاى پذيرش حق سخت در عقيده باطل خود لجاجت كردند، و پا فشارى نمودند، و حتى «هود» را با اين سخن تكذيب مىكردند كه اگر راست مىگويى پس عذاب موعودت چه شد؟
اكنون كه اتمام حجت به قدر كافى شده، حكمت الهى ايجاب مىكند كه «عذاب استيصال» همان عذاب ريشهكن كننده را بر آنها بفرستد.
ناگهان مشاهده كردند ابرى در افق ظاهر گشت، و در آسمان بسرعت گسترده شد.
«هنگامى كه اين ابر را مشاهده كردند كه به سوى درّهها و آبگيرهاى آنها رو مىآورد (خوشحال شدند، و) گفتند: اين ابرى است باران زا!» (فَلَمَّا رَأَوْهُ عارِضاً مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قالُوا هذا عارِضٌ مُمْطِرُنا).
ولى به زودى به آنها گفته شد: اين ابر باران زا نيست «بلكه اين همان عذاب وحشتناكى است كه براى آمدنش شتاب مىكرديد» (بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ).
«اين تندباد شديدى است كه در آن عذاب دردناكى است» (رِيحٌ فِيها عَذابٌ أَلِيمٌ).
ظاهرا گوينده اين سخن خداوند بزرگ است، يا حضرت هود به هنگامىكه فريادهاى شوق و شادى آنها را شنيد اين سخن را به آنها گفت.
(آيه 25)- آرى! تند بادى است ويرانگر كه «همه چيز را به فرمان پروردگارش درهم مىكوبد و نابود مىكند» (تُدَمِّرُ كُلَّ شَيْءٍ بِأَمْرِ رَبِّها).
منظور از «همه چيز» انسانها و چهار پايان و اموال آنهاست.
زيرا در جمله بعد مىافزايد: «پس آنها صبح كردند در حالى كه چيزى جز مساكن و خانههاى آنها به چشم نمىخورد» (فَأَصْبَحُوا لا يُرى إِلَّا مَساكِنُهُمْ).
و اين نشان مىدهد كه مساكن آنها سالم بود، اما خودشان هلاك شدند، و اجساد و اموالشان نيز به وسيله تند باد به بيابانهاى دور دست، و يا در دريا افكنده شد.
و در پايان به اين حقيقت اشاره مىكند كه اين سرنوشت مخصوص اين قوم گمراه نبود، بلكه «ما اين گونه قوم مجرم را كيفر مىدهيم» (كَذلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ).
اين هشدارى است به همه مجرمان و گنهكاران و كافران لجوج و خودخواه كه شما نيز اگر همين مسير را طى كنيد سرنوشتى بهتر از آن نخواهيد داشت.
