(آيه 18)- در اين آيه به يكى از ادعاهاى بىاساس و امتيازات موهومى كه يهود و نصارى داشتند اشاره كرده مىگويد: «يهود و نصارى گفتند: ما فرزندان خدا و دوستان او هستيم»! (وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ)!
اما مىدانيم كه قرآن با تمام اين امتيازات موهوم مبارزه مىكند و امتياز هر انسانى را تنها در ايمان و عمل صالح و پرهيزكارى او مىشمرد، لذا در ادامه آيه براى ابطال اين ادعا چنين مىگويد: «بگو: پس چرا شما را در مقابل گناهانتان مجازات مىكند»؟ (قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ).
اين مجازات گناهكاران نشانه آن است كه ادعاى ارتباط فوق العاده با خدا! تا آنجا كه خود را دوستان، بلكه فرزندان خدا مىشماريد، ادعايى بىاساس است.
به علاوه تاريخ شما نشان مىدهد كه گرفتار يك سلسله مجازاتها و كيفرهاى الهى در همين دنيا نيز شدهايد و اين دليل ديگرى بر بطلان ادعاى شماست.
سپس براى تأكيد مطلب اضافه مىكند: «شما بشرى هستيد از مخلوقات خدا، همانند ساير انسانها» (بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ).
و اين يك قانون عمومى است كه «خدا هر كه را بخواهد (و شايسته ببيند) مىبخشد و هر كه را بخواهد (و مستحق ببيند) كيفر مىدهد» (يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ).
از اين گذشته «همه مخلوق خدا هستند و بنده و مملوك او، بنابراين نام فرزند خدا بر كسى گذاشتن منطقى نيست» (وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما).
«و سر انجام هم تمام مخلوقات به سوى او باز مىگردند» (وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ).
