(آيه 2)- سپس به شرح كار مطففين و كم فروشان پرداخته، مىفرمايد:
«آنان كه وقتى براى خود پيمانه مىكنند حق خود را بطور كامل مىگيرند» (الذين اذا اكتالوا على الناس يستوفون).
(آيه 3)- «اما هنگامى كه مىخواهند براى ديگران پيمانه يا وزن كنند كم مىگذارند»! (و اذا كالوهم او وزنوهم يخسرون).
البته بعيد نيست با استفاده از الغاى خصوصيت «كم فروشى» كم گذاردن در خدمات را نيز فراگيرد، فى المثل كارگر و كارمندى چيزى از وقت خود بدزدد در رديف «مطففين» و كم فروشانى است كه آيات اين سوره سخت آنها را نكوهش كرده است. حتى بىتناسب نيست اگر هرگونه تجاوز از حدود الهى و كم و كسر گذاشتن در روابط اجتماعى و اخلاقى را مشمول آن بدانيم.
(آيه 4)- سپس آنها را با اين جمله استفهام توبيخى، مورد تهديد قرار مىدهد:
«آيا آنها گمان نمىكنند كه برانگيخته مىشوند»؟! (ا لا يظن اولئك انهم مبعوثون).
(آيه 5)- «در روزى بزرگ» (ليوم عظيم). روزى كه عذاب و حساب و خبر او و هول و وحشتش همه عظيم است.
