(آيه 3)- ولى از آنجا كه پيامبر اسلام تنها مبعوث به اين قوم «امى» نبود، بلكه دعوتش همه جهانيان را در بر مىگرفت در اين آيه، مىافزايد: «و رسول است بر گروه ديگرى (از مؤمنان) كه هنوز به آنها ملحق نشدهاند» (و آخرين منهم لما يلحقوا بهم).
به اين ترتيب آيه فوق تمام اقوامى را كه بعد از صحابه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به وجود آمدند از عرب و عجم شامل مىشود.
و از آنجا كه همه اين امور از قدرت و حكمت خداوند سر چشمه مىگيرد، در پايان آيه مىافزايد: «و او عزيز و حكيم است» (و هو العزيز الحكيم).
(آيه 4)- سپس به اين نعمت بزرگ يعنى، بعثت پيامبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله و برنامه تعليم و تربيت او اشاره كرده، مىافزايد: «اين فضل خداست كه به هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مىبخشد، و خداوند صاحب فضل عظيم است» (ذلك فضل الله يوتيه من يشاء و الله ذو الفضل العظيم).
