بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(آيه 1)- اين سوره نيز با تسبيح و تقديس پروردگار شروع مىشود، و به قسمتى از صفات جمال و جلال و اسماء حسناى او اشاره مىكند كه در حقيقت مقدمهاى است براى بحثهاى آينده.
مىفرمايد: «آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است همواره تسبيح خدا مىگويند» و با زبان حال و قال او را از تمام نقايص و عيوب پاك مىشمرند (يسبح لله ما فى السماوات و ما فى الارض).
خداوندى كه «مالك و حاكم است، و از هر عيب و نقصى مبرّاست» (الملك القدوس).
خداوندى كه «عزيز و حكيم است» (العزيز الحكيم).
و به اين ترتيب نخست بر «مالكيت و حاكميت» و سپس «منزه بودن او از هر گونه ظلم و ستم و نقص» تأكيد مىكند، زيرا با توجه به مظالم بىحساب ملوك و شاهان واژه «ملك» تداعى معانى نامقدسى مىكند كه با كلمه «قدّوس» همه شستشو مىشود.
