(آيه 14)- حزب شيطان! در اينجا بخشى از توطئههاى منافقان را بر ملا مىسازد، و آنها را با نشانههايشان به مسلمانان معرفى مىكند، و ذكر اين معنى بعد از آيات نجوا شايد به اين مناسبت است كه در ميان نجوا كنندگان با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله افراد منافقى نيز وجود داشتند كه از اين كار به عنوان پوششى براى توطئههاى خود و اظهار نزديكى به پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله استفاده مىكردند همين امر سبب شد كه قرآن به صورت يك امر كلى با آن برخورد كند.
نخست مىفرمايد: «آيا نديدى كسانى را كه طرح دوستى با گروهى كه مورد غضب خدا بودند ريختند»؟! (ا لم تر الى الذين تولوا قوما غضب الله عليهم).
سپس مىافزايد: «آنها نه از شما هستند و نه از آنان» يهود (ما هم منكم و لا منهم).
نه در مشكلات و گرفتاريها ياور شما هستند، و نه دوست صميمى آنها، بلكه منافقانى هستند كه هر روز چهره عوض مىكنند، و هر لمحه به شكلى در مىآيند.
باز در ادامه همين سخن مىافزايد: «سوگند دروغ ياد مىكنند (كه از شما هستند) در حالى كه خودشان مىدانند» دروغ مىگويند (و يحلفون على الكذب و هم يعلمون).
اين راه و رسم منافقان است كه پيوسته براى پوشانيدن چهره زشت و منفور خود به سوگندهاى دروغ پناه مىبرند، در حالى كه عملشان بهترين معرف آنهاست.
(آيه 15)- بعد به عذاب دردناك اين منافقان لجوج اشاره كرده، مىفرمايد:
«خداوند عذاب شديدى براى آنها فراهم ساخته است» (اعد الله لهم عذابا شديدا).
و بدون شك اين عذاب عادلانه است «چرا كه آنها اعمال بدى انجام مىدادند» (انهم ساء ما كانوا يعملون).
