(آيه 197)- در اين آيه مىفرمايد: «اين پيروزيها و در آمدهاى مادى بىقيد و شرط، پيروزيهاى زود گذر و اندكند» (مَتاعٌ قَلِيلٌ).
يعنى: پيروزيهاى طغيانگران و ستمكاران ابعاد محدودى دارد، همانطور كه محروميتها و ناراحتيهاى بسيارى از افراد با ايمان نيز محدود است.
سپس اضافه مىكند: «به دنبال اين پيروزيها عواقب شوم و مسؤوليتهاى آن دامان آنها را خواهد گرفت و جايگاهشان دوزخ است چه جايگاه بد و آرامگاه نامناسبى» (ثُمَّ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمِهادُ).
بنابراين نمىتوان حال اين دو را با هم مقايسه كرد، زيرا افراد بىايمان از هر طريقى خواه مشروع يا نامشروع و حتى با مكيدن خون بىنوايان براى خود ثروت اندوزى مىكنند در حالى كه مؤمنان براى رعايت اصول حق و عدالت محدوديتهايى دارند و بايد هم داشته باشند.
(آيه 198)- در آيه قبل سر انجام افراد بىايمان تشريح شده بود، و در اين آيه پايان كار پرهيزكاران بيان مىگردد، مىفرمايد: «ولى آنها كه پرهيزكارى پيشه كردند (و براى رسيدن به سرمايههاى مادى موازين حق و عدالت را در نظر گرفتند، و يا به خاطر ايمان به خدا از وطنهاى خود آواره شدند و در محاصره اجتماعى و اقتصادى قرار گرفتند) در برابر اين مشكلات، خداوند باغهايى از بهشت در اختيار آنان مىگذارد كه نهرهاى آب از زير درختان آن جارى است و جاودانه در آن مىمانند» (لكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها).
سپس مىافزايد: «باغهاى بهشت با آن همه مواهب مادى نخستين وسيله پذيرايى از پرهيزكاران مىباشد» (نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ).
و اما پذيرايى مهم و عاليتر همان نعمتهاى روحانى و معنوى است كه در پايان آيه به آن اشاره شده، مىفرمايد: «آنچه نزد خداست براى نيكان بهتر است» (وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ).
