وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُواْ فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ وَإِمَّا
يُنسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلاَ تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ 2
هرگاه كسانى را ديدى كه آيات ما را استهزا م ىكنند، از آنها روى بگردان تا به سخن ديگرى بپردازند! و
اگر شيطان از ياد تو ببرد، هرگز پس از به يادآمدن با اين جمعيّت ستمگر منشي ن!
آیا وقت آن نرسیده است به کلام امام باقر« علیه السلام» عمل کنیم که فرمودند:


تَکَلَّمُوا فی خَلْقِ الله وَ لا تَتَکَلَّمُوا فِی اللهِ فَانَّ الْکَلامَ فِی اللهِ لا يَزْدَادُ صاحِبَهُ اِلّا تَحَيُّرا 3
درباره مخلوق سخن بگو یید ولی در باره خدا سخن مگو یید چه آن که سخن در خدا گفتن نتیجه ای جز
افزودن بر حیرت انسان ندارد.

پی نوشت:
أ - او از زهاد ثمانيه خوانده می شد ولی حضرت امير«علیه السلام» از ماهيت او پرده برداشته و او را سامری اين امت ناميدند.
پی نوشتها:
-1 کافی، ج 2 ، ص 77 ، باب الورع .
-2 انعام آيه ي 68 .
-3 کافی، ج 1 ، ص 92 – باب النهي عن الكلام في الكيفيه.