*برخی از صاحب نظرانمعنویات و دین را عامل مهمی در جلوگیری از رفتارهای جنسی خارج از چارچوب می دانند. این مسئله چقدر صحبت دارد؟

یکی دیگر از عواملی که خوشتن داری افراد را تقویت می کند، تفکر، عواطف و عمل به باورهای دینی است. برخی از تحقیقات (تورنتون و کامبرن، 1989) نشان می دهد نوجوانان و جوانانی که تعلق و وابستگی م حکم تری به کلیسا دارند و به طور مستمر در مراسم آن شرکت می کنند، عموما نگرشی منفی، نسبت به ارتباط جنسی خارج از ازدواج دارند. هولدرو دیگران (2000) در تحقیقی به این نتیجه رسیدند که معنویت به عنوان یک عامل محفظت کننده نوجوانان برای مقاومت در برابر رفتارهای پرخطر و تسلیم شدن به فشارهای منفی جنس مخالف است.

کالجوس و همکاران (2000) مطالعه ای بر روی 141 نوجوان آمریکایی انجام دادند و به این نتیجه دست یافتند که نوجوانانی که در تعامل با دوستاین با ارزش ها و باورهای معنوی هستند، احتمالا کمتر درگیر فعالیت جنسی داوطلبانه می شوند. لیک (1993) معتقد است، معنویت، همبستگی مثبتی با خویشتن داری دارد. در همین راستا، روزنائوو تان (2002) در تحقیقی به این نتیجه رسیدند که افردی که باورها و ارزش های قوی معنوی دارند، در برابر رفتارهای جنسی پرخطر مقاوم ترند. چایلدز (2007) نیز در تحقیق خود به این نتیجه رسید که معنویت یکی از مهم ترین عوامل موثر در خویشتن داری جنسی دختران آمریکایی آفریقایی تبار می باشد.

*مهارت های خویشتن داری در منظر اسلام به چه شکل مطرح شده اند؟

مهارت های خویشتن داری جنسی که در متون اسلامی فراوان به آن پرداخته شده را می توان به دو بخش تقسیم کرد؛ یکی مهارت های شناختی – معنوی و دیگری مهارت های رفتاری است. مهارت های شناختی – معنی، شناخت، منشأ رفتارها و احساسات انسان است.

خویشتن داری و بازداری در هر قلمرویی ازجمله در قلمرو جنسی نیازمند برخورداری از شناخت و باورهای لازم است. ایمان و باور به خدا یکی از مهم ترین عوامل در تقویت خویشتن داری جنسی است که کمتر موردتوجه قرار گرفته و قفل شده مانده است. نقش ایمان در خویشتن داری جنسی بحث دامنه داری است که نمی توان در این نوشتار به آن پرداخت؛ اموری همچون محبت به خدا، شکر، حیا، امید به بهشت، ترس از دوزخ و... از زیرمجموعه های این بحث اند، به این موارد در کتاب «حجت الاسلام دکتر پسندیده» که در سال 1385 به چاپ رسید، اشاره شده است.

مهارت های رفتاری مورد دیگری است که از آن یاد می شود، هدف از آموختن مهارت های رفتاری، کاهش زمینه های خطر جنسی است. برای تحقق خویشتن داری باید زمینه های خطر را کاهش داد. این راهبرد خود دو بخش دارد: «کاهش تماس» و «کاهش تحریک».