خشیت و خوف مربوط به واكنش هاست , ولی رحمت و رأفت و هر چه خوبی است , از آنِ خدا است . عظمت كبریایی او آن قدر بزرگ است كه از حدّ تعریف خواهد بود. ما كه جزئی كوچك از اقیانوس بی پایان خلقت هستیم ,چگونه می توانیم با زبانی ناقص به مجد و ثنایش بپردازیم ؟!

عظمت خدای متعال را می توان در آثارش دید, مثلاً در كره خاكی كه جزئی بی مقدار از نظام هستی است .موجوداتی هستند كه انسان در برخورد با آنان دچار وحشت و حیرت می شود. اقیانوس ها, جنگل های وسیع ,بیابان های بزرگ , سلسله جبال بلند و بزرگ هیمالیا. انسان با دیدن این آثار به تعظیم و تكریم می افتد و از نگاه به آن درس عبرت می گیرد. خوف و خشیت جز به این معنی ملحوظ نمی شود و تمام مخلوقات الهی , شعاعی از اصل وجودباری تعالی هستند.

پی نوشت ها:

1.تفسیر نمونه , ج 18 ص 247.

2.تفسیر نمونه , ج 17 ص 331.

3.رعد (13) آیه 28.

4.انفال (8) آیه2 .