از این رو در قرآن این حالت را مخصوص بندگان آگاه شمرده و می فرماید:«انّما یخشى الله مِن عباده العلماء» .خوف به معنای ناراحتی درونی از مجازات هایی است كه انسان به خاطر ارتكاب گناهان یا تقصیر در طاعات , انتظارآن را دارد و این حالت برای اكثر مردم حاصل می شود.(2)

در بعضی آیات به این نكته بر می خوریم كه :«یاد خدا موجب آرامش دل ها استن».(3) و «مؤمنان كسانى هستند كه وقتى نام خدا برده می شود, قلبشان ترسان می گردد».(4) آیا این دو آیه با هم منافاتی ندارند؟

پاسخ : مقصود آرامش در برابر عوامل مادی است كه بیشتر مردم را نگران می سازد. ترس از آینده , بی هدفی ,مرگ , دنیا پرستی , خودباختگی و... .

یقیناً افراد با ایمان در برابر مسئولیت های خویش نمی توانند نگران نباشند و به دیگر تعبیر تنها چیزی كه درآن هاجود ندارد, نگرانی های ویران كننده است , اما نگرانی سازنده كه انسان را به انجام وظیفه در برابر خدا و خلق وكارهای مثبت زندگی وا می دارد, وجود آن ها هست . مقصود از ترس از خدا همین است .