پاسخ دوم : موارد مشابه این گونه شمول در قرآن آمده است . (الذین قال لهم الناس قد جمعوا لکم فاخشوهم ) 27 . جمعی از مفسران میگویند : منظور از « الناس » نعیم بن مسعود است . 28
پاسخ سوم : بسیار می شود که در بیان حکم یا تنظیم عهدنامه ، حکم به صورت کلی و جمع می آید وحال آن که ممکن است مصداق یک فرد باشد . مثلا : در برخی توافق نامه ها این عبارت ذکر می شود که: مسئول اجرای این توافقنامه، امضا کنندگان و فرزندان آنها هستند در حالی که ممکن است برخی امضا کنندگان آن توافقنامه فقط یک فرزند داشته باشند.

پاسخ چهارم : این عبارات به این دلیل به صورت جمع آمده است که پیامبر ملزم گردند هر کسی از صحابه را كه دارای استحقاق شرکت درمباهله هستند با خود همراه کنند لذا هیچ مانعی برای آوردن افراد لایق مباهله از اهالی مدینه وجود نداشت. بنابراين همراه بردن آن 4 نفر نشان دهنده آن است كه صرفا آنها استحقاق شراكت با پيامبر در امر مباهله را دارا بودند.
پاسخ پنجم :چون الفاظ به صورت جمع آمده و پیامبر یک نفر رابه عنوان نفس خود همراه کردند، دلالت بیشتری بر افضلیت او می کند واگر الفاظ مطابق با عدد افراد حاضر در مباهله نازل می شد، چنین دلالتی نداشت.
3 – آیا می توان گفت مراد از انفس، شخص پیامبر (صلّی اللّه علیه واله) است ؟
پاسخ اول : در آن صورت، آمدن انفس در آیه لغو بود . زیرا اگر آیه به صورت (ندع ابناءنا و ابناءکم و نساءنا ونساءکم ثم نبتهل ... ) می آمد، کفایت می کرد.
پاسخ دوم : در آن صورت آوردن علی (علیه السّلام) بی دلیل بود چون بین علی (علیه السّلام) و رسول خدا رابطه پدر و فرزندی وجود نداشت که گفته شود آوردن ایشان به این دلیل بوده که مصداق ابناء بوده است.
پاسخ سوم : مامون همین سوال را از امام رضا (علیه السّلام) پرسید ایشان فرمودند : «همانطور که فرمانده غیر از فرمانبردار است ، دعوت کننده غیر از دعوت شونده است ». واینجا مقام اندیشیدن و فکر کردن نیست که بعضی بگویند این جریان مانند « دعوت نفسی » و « شا ورت نفسی » است بلکه مقام خطاب و ندا است .
4 – در تقابل اسلام و مسیحیت چرا فقط چند نفر آورده شدند ؟
پاسخ : چون حضور اینها به منزله حضور کل امت بوده و آمین گفتن اینها از آمین کل امت کفایت می کند .
5 – چرا برای ابناء دو نفر ولی برای نساء و انفس یک نفر آورده شده است ؟
--------------------------------------------------------------------

27- آل عمران / 173 .
28 - الجامع لاحکام القران ،قرطبی ، سوره آل عمران / 173 ، ج 4 ، ص 279 .