(آيه 10)- «بندهاى را به هنگامى كه نماز مىخواند» آيا مستحق عذاب الهى نيست؟ (عبدا اذا صلى).
در احاديث آمده است: «ابو جهل» از اطرافيان خود سؤال كرد: آيا محمّد در ميان شما نيز (براى سجده) صورت به خاك مىگذارد؟
گفتند: آرى! گفت: سوگند به آنچه ما به آن سوگند ياد مىكنيم، اگر او را در چنين حالى ببينم با پاى خود گردن او را له مىكنم! به او گفتند: ببين، او در آنجا مشغول نماز خواندن است! ابو جهل حركت كرد تا گردن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را زير پاى خود بفشارد، ولى هنگامى كه نزديك آمد عقب نشينى كرده و با دستش گوئى چيزى را از خود دور مىكرد! به او گفتند: اين چه وضعى است كه در تو مىبينيم؟
گفت: ناگهان ميان خودم و او خندقى از آتش ديدم و منظرهاى وحشتناك و همچنين بال و پرهائى مشاهده كردم! در اينجا پيغمبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: «قسم به كسى كه جانم در دست اوست اگر به من نزديك شده بود فرشتگان خدا بدن او را قطعه قطعه مىكردند و عضو عضو او را مىربودند»!- اينجا بود كه آيات فوق نازل شد.
(آيه 11)- در اين آيه براى تأكيد بيشتر، مىافزايد: «به من خبر ده اگر اين بنده (نمازگزار) به راه هدايت باشد» (ا رايت ان كان على الهدى).
(آيه 12)- «يا مردم را به تقوا فرمان دهد» (او امر بالتقوى).
آيا نهى كردن او سزاوار است؟ و آيا مجازات چنين كسى جز آتش دوزخ مىتواند باشد؟!
(آيه 13)- «به من خبر ده اگر (اين طغيانگر كه رهروان راه حق را از نماز و هدايت و تقوا باز مىدارد) حق را انكار كند و به آن پشت نمايد» آيا مستحق مجازات الهى نيست؟ (ا رايت ان كذب و تولى).
