(آيه 11)- در تعقيب آيات گذشته كه در آن سخن از سرزنش كسى آمده بود كه نسبت به نابيناى حق طلبى كم توجهى نموده بود، در اينجا به مسأله اهميت قرآن مجيد و مبدأ پاك آن و تأثيرش در نفوس پرداخته، مىفرمايد: «هرگز» اين كار را تكرار مكن و آن را براى هميشه فراموش نما (كلا).
چرا كه «اين (قرآن) تذكر و يادآورى است» (انها تذكرة).
اين احتمال نيز وجود دارد كه آيه فوق پاسخى باشد به تمام تهمتهاى مشركان و دشمنان اسلام در مورد قرآن كه گاه شعرش مىخواندند، و گاه سحر، و گاه نوعى كهانت، قرآن مىگويد: هيچ يك از اين نسبتها صحيح نيست، بلكه اين آيات وسيلهاى است براى آگاهى و ايمان و دليل آن در خودش نهفته است.
(آيه 12)- سپس مىافزايد: «و هر كس بخواهد از آن پند مىگيرد» (فمن شاء ذكره).
اين تعبير هم اشارهاى است به اين كه اكراه و اجبارى در كار نيست، و هم دليلى است بر آزادى اراده انسان كه تا نخواهد و تصميم بر قبول هدايت نگيرد نمىتواند از آيات قرآن بهره گيرد.
(آيه 13)- سپس مىافزايد: اين كلمات بزرگ الهى «در الواح پر ارزشى ثبت است» (فى صحف مكرمة).
تعبير به «صحف» نشان مىدهد كه آيات قرآن قبل از نزول بر پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در الواحى نوشته شده بود، و فرشتگان وحى آن را با خود مىآوردند الواحى بسيار گرانقدر و پر ارزش.
(آيه 14)- بعد مىفرمايد: اين صحائف و الواح «و الاقدر و پاكيزه است» (مرفوعة مطهرة).
بالاتر از آن است كه دست نااهلان به سوى آن دراز شود، و يا قادر بر تحريف آن باشند، و پاكتر از آن است كه دست ناپاكان آن را آلوده كند، و نيز پاك است از هرگونه تناقض و تضاد و شك و شبهه.
(آيه 15)- از اين گذشته، اين آيات الهى «به دست سفيرانى است» (بايدى سفرة).
