(آيه 47)- باز به دنبال اين نعمت بزرگ همگان را مخاطب ساخته، مىگويد:
«پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟! (فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ).
(آيه 48)- سپس در توصيف اين دو بهشت مىافزايد: «داراى انواع نعمتها و درختان پرطراوت است» (ذَواتا أَفْنانٍ).
(آيه 49)- و به دنبال اين نعمت باز همان سؤال تكرار مىشود كه: «كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد»؟! (فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ).
(آيه 50)- از آنجا كه يك باغ سرسبز و خرّم و پرطراوت، علاوه بر درختان، بايد چشمههاى آب جارى داشته باشد در اين آيه مىافزايد: «در آن دو (بهشت) دو چشمه هميشه جارى است» (فِيهِما عَيْنانِ تَجْرِيانِ).
