مناجات مأثوره‏ى ماه شعبان- كه روايت شده اهل بيت (عليهم‏السّلام) بر آن مداومت داشتند- يكى از دعاهايى است كه لحن عارفانه و زبان شيواى آن، با مضامين بسيار والا و سرشار از معارف عالى‏يى همراه است كه نظير آن را در زبانهاى معمولى و محاورات عادى نمى‏توان يافت و اساساً با آن زبان قابل ادا نيست. اين مناجات، نمونه‏ى كاملى از تضرع و وصف حال برگزيده‏ترين بندگان صالح خدا با معبود و محبوب خود و ذات مقدس ربوبى است. هم درس معارف است، هم اسوه و الگوى عرض حال و درخواست انسان مؤمن از خدا.

مناجاتهاى پانزده‏گانه كه از امام زين العابدين حضرت على بن الحسين (عليه‏السّلام) نقل شده، گذشته از خصوصيت بارز دعايى مأثور از اهل بيت (عليهم‏السّلام)، اين مزيت را داراست كه به مناسبت حالات مختلف مؤمن، مناجاتها را انشا فرموده است.

خداوند به همه توفيق استفاضه و خودسازى به بركت اين كلمات مبارك را عنايت فرمايد.
آمين.
_______________________________________________
1. قُلْ مَا يَعْبَؤُاْ بِكُمْ رَبِّى لَوْ لا دُعَاؤُكُمْ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُونُ لِزَاماً. بگو: اگر دعاى شما نباشد، پروردگار من براى شما وزن و ارزشى قائل نيست (زيرا سابقه‏ى خوبى نداريد). شما حقّ را تكذيب كرده‏ايد و به زودى كيفر تكذيبتان دامن شما را خواهد گرفت. سوره مباركه فرقان آيه 77

-پایان-