فلسفه و حكمت روزه

هشام بن حكم از حضرت امام صادق (عليه السلام) از علت و فلسفه روزه مى‏پرسد، آن حضرت مى‏فرمايند:
به راستى خداوند روزه را واجب كرد، تا به وسيله او بين اغنياء و فقراء مساوات و برابرى به وجود آيد، و اين براى آن است كه ثروتمندانى كه هرگز درد گرسنگى را احساس نكرده‏اند، به فقراء ترحم نمايند.
(وسائل الشيعه، ج 7، ص 3 )


پيامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله وسلم) فرمودند. هيچ مؤمنى نيست كه ماه رمضان را فقط به حساب خدا روزه بگيرد، مگر آن كه خداى تبارك و تعالى هفت‏خصلت را براى او واجب و لازم گرداند:

1- هر چه حرام در پيکرش باشد، محو و ذوب گرداند، 2- به رحمت‏خداى عزوجل نزديك مى‏شود، 3- (با روزه خويش) خطاى پدرش حضرت آدم را مى‏پوشاند، 4- خداوند لحظات جان كندن را بر وى آسان گرداند، 5- از گرسنگى و تشنگى روز قيامت در امان خواهد بود، 6- خداى عزوجل از خوراكيجهاى لذيذ بهشتى او را نصيب دهد، 7- خداى و عزوجل برائت و بي زارى از آتش دوزخ را به او عطا فرمايد.
(خصال شيخ صدوق، ص 386)

حضرت امام علی (عليه السلام) در نهج البلاغه درباره ی فلسفه روزه مى‏فرمايند:
خداوند، روزه را براى آزمايش اخلاص مردم مقرر فرموده است.

حضرت امام رضا(عليه السلام) نیز در فلسفه و دلائل وجوب روزه مى‏فرمايند:
همانا (مردم) مأمور به روزه شدند تا بشناسند درد و ناگواري هاى گرسنگى و تشنگى را، و آن گاه استدلال كنند بر سختيهاى گرسنگى و تشنگى و فقر آخرت.
( وسائل الشيعه، ج 7، ص 4)