در کنار این تأکیدات بر این امر نیز اشاره مینمایند که سفر نمودن باید همراه با هدف و نیت خاصی صورت پذیرد و الا بیفایده خواهد بود:
رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در وصایای خود به علی (علیه السلام) فرمودهاند: سزاوار نیست انسان عاقل به سفر برود مگر برای سه منظور:
1- برای تجارت و تحصیل درآمد و اصلاح معاش
2- برای نیل به کمالات معنوی و تعالی روح و ذخیره ی معاد
3- برای تفریح و تفرّج و جلب لذایذ مباح. (وسائل، ج 3 ، ص177)
مسافرت با هر قصد و نیتی انجام پذیرد سبب میگردد انسان تجربیات بیشتری به دست آورده و دانشی مضاعف نسبت به محیط پیرامون خویش کسب نماید.
انسان در سفر و در طول مسیر و با دیدن آثار به جای مانده از پیشینیان، گذر زمان را حس کرده و با تمام وجود درک میکند دنیا سرایی است فانی که آدمی تنها مدت زمانی کوتاه در آن زندگی خواهد کرد و روزی ـ همچون سایر اقوام و مردمان ـ به دیار باقی میرود.
انسان با دیدن آثار به جای مانده از تمدنهای گذشته به این امر وقوف مییابد که تنها در صورتی میتوان جاودانه در دنیا ماند که نام و یادی نیک از خود به جای گذارد. چه بسیار افرادی که سالهایی دراز در این جهان زیستهاند ولیکن اکنون حتی نامی نیز از آنان باقی نمانده است. چه بسیار حاکمان و قدرتمندانی که به دلیل ظلم و جور و تجاوز به مردمان تنها لعن و نفرین برای خود به جای گذاشتهاند.
پاسخ با نقل قول
