آغاز عذاب قوم هود
هود پيغمبر روزگارى دراز - كه برخى آن را 760سال نوشته اند - ميان قوم خود بماند و رسالت خود را ابلاغ فرمود. گرچه اين مدتبعيد به نظر مى رسد، ولى از آن قوم ، جز افرادى كمى از فرزندان سام كسى به وىايمان نياورد تا كم كم مستحق عذاب الهى شدند و خداى تعالى بادهاىصرصروعقيمرا ماءمور نابودى آن ها كرد.
مردم بر اثر خشك سالى منتظر باران بودند(و مطابق نقلى ، جمعى را براى دعا به مكهفرستاده بودند تا كنار خانه خدا دعا كنند و باران بر آن ها ببارد،غافل از آن كه سبب خشك سالى و خشم خدا، همان بت پرستى ايشان و نپذيرفتن دعوتفرستاده حق بود. آرى غرور و تكبر، گاهى افراد را اين چنين به بدبختى مى كشاند كهحاضر نيستند سخن فرستادگان حق را بشنوند و با اينحال خود را آبرومند درگاه خدا مى دانند و اين كه در تاريخ نمونه بسيار دارد). روزىمشاهده كردند كه از گوشه افق ابر سياهى پديدار شد و هم چنان به سوى آن ها پيشآمد. آن ها به گمان آن كه ابرى است آبستن باران و اكنون بر آن ها بارانى فراوانى مىبارد، با خوش حالى گفتند: اين ابرى است آبستن باران و اكنون بر آن ها بارانفراوانى مى بارد، با خوش حالى گفتند: اين ابرى است كه بر ما خواهد باريد. ولىنمى دانستند عذاب سختى است كه به صورت ابر به جانب آن ها مى آيد. از اين رو هودبه آن ها هشدار داد و گفت : نه ، بلكه اين همان چيزى است كه به آمدنش شتاب داشتيد،بادى است كه در آن عذاب دردناكى است و به اذن پروردگار خود هر چه در سرراهش ‍ باشد نابود مى كند.