همزمان با تحصيل در رشته معدن، در راه آهن برقي كشور فرانسه مشغول به كار شد و پس از پايان تحصيل در اين رشته كار خود را در معادن آهن شمال فرانسه و معادن زغال سنگ ايالت «سار» آغاز كرد. سپس به دليل وجود روحيه علمي به تحصيل و تحقيق در دانشگاه «سوربن» در رشته فيزيك پرداخت و در سال 1927 ميلادي در بيست و پنج سالگي دانشنامه دكتراي فيزيك خود را با ارائه رساله اي تحت عنوان «حساسيت سلولهاي فتوالكتريك» با درجه عالي دريافت كرد.
پروفسور حسابي به دليل عشق به ميهن و با وجود امكان ادامه تحقيقات در خارج از كشور به ايران بازگشت و با ايمان و تعهد به خدمتي خستگي ناپذير پرداخت تا جوانان ايراني را با علوم نوين آشنا سازد. پايه گذاري علوم نوين و تأسيس دارالمعلمين و دانشسراي عالي دانشكده هاي فني و علوم دانشگاه تهران، نگارش دهها كتاب و جزوه و راه اندازي و پايه گذاري فيزيك و مهندسي نوين، ايشان را به نام پدر علم فيزيك و مهندسي نوين ايران در كشور معروف كرد.


پروفسور حسابي چند نظريه مهم در علم فيزيك داشت كه مهمترين و آخرين آنها نظريه «بي نهايت بودن ذرات» بود. او در اين ارتباط با چندين دانشمند اروپايي مكاتبه و ملاقات مي كند و همه آنها توصيه مي كنند كه بهتر است به طور مستقيم با دفتر پروفسور انيشتين تماس بگيرد، بنابراين ايشان نامه اي را همراه با محاسبات مربوطه براي آن دفتر در دانشگاه «پرينستون» مي فرستد. بعد از مدتي ايشان به اين دانشگاه دعوت مي شود و وقت ملاقاتي با دستيار انيشتين برايش مشخص مي شود، پس از ملاقات با پروفسور «شتراووس» به ايشان گفته مي شود كه براي شما وقت ملاقاتي با پروفسور انيشتين تعيين مي شود تا نظريه خود را به صورت حضوري با ايشان مطرح كنيد. پروفسور حسابي اين ملاقات را چنين توصيف مي كند: