بر همین اساس امام محمدباقر علیه السلام مىفرماید:
«انه لیس من عبد مؤمن الا و فى قلبه نوران نور خیفه و نوررجاء، لو وزن هذا لم یزد على هذا، ولو وزن هذا لمیزد على هذا»
هیچ بنده مومنى نیست مگر اینکه دلش داراى دو نور است: نور ترس و نور امید. اگر هر یک از این دو در مقایسه با دیگرى سنجیده شوند هیچ کدام بر دیگرى برترى نمى یابند.
ارزش خوف در گفتار پیامبر(صلی الله علیه و آله) و امامان(علیهم السلام)
رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمود: «اعلى الناس منزله عندالله اخوفهم منه» ارجمندترین انسانها از نظر مقام در پیشگاه خدا، آنان هستند که بیشتر از مقام خدا هراسان هستند.
مساله تعادل خوف و رجا به قدرى مهم است که در روایات اسلامى،مسأله ناامیدى که ضد رجاء است و همچنین احساس ایمنى از عذاب ا لهى که ضد خوف است، به عنوان دو گناه از گناهان کبیره عنوان شده است. چنان که در روایت صحیح نقل شده: «عمروبن عبید» نزدامام صادق(علیه السلام)آمد وعرض کرد: مى خواهم گناهان کبیره را که در قرآن ذکر شده بدانم، امام صادق(علیه السلام)نوزده گناه برشمرد و براى هر یک ازآنها آیهاى از قرآن به عنوان شاهد ذکر کرد، احساس ایمنى ازعذاب الهى و همچنین ناامیدى را به عنوان دو گناه از این نوزده گناه برشمرد
امیر مؤمنان على(علیه السلام) فرمود: هنگامى که قیامت برپا مى شود، منادى حق چنین ندا مى کند: «ایها الناس ان اقربکم الیوم منالله اشدکم منه خوفا» اى مردم! امروز مقربترین شما در پیشگاه خداوند، آن کسى است که در دنیا بیشتر از دیگران از عظمت خداترسان بود.
پاسخ با نقل قول
