(آيه 47)- «و هيچ كس از شما نمىتوانست از (مجازات) او مانع شود» و از او حمايت كند (فما منكم من احد عنه حاجزين).
(آيه 48)- در اين آيه باز هم براى تأكيد و يادآورى مىفرمايد: «و آن (قرآن) تذكرى براى پرهيزكاران است» (و انه لتذكرة للمتقين).
براى آنها كه آمادهاند خود را از گناه پاك كنند و راه حق را بپويند، براى آنها كه جستجوگرند و طالب حقيقت، و كسانى كه اين حد از تقوا را ندارند مسلما نمىتوانند از تعليمات قرآن بهرهگيرند.
تأثير عميق و فوق العادهاى كه قرآن از اين نظر دارد خود نشانه ديگرى از حقانيت آن است.
(آيه 49)- سپس مىگويد: «و ما مىدانيم كه بعضى از شما (آن را) تكذيب مىكنيد» (و انا لنعلم ان منكم مكذبين).
اما وجود تكذيب كننده لجوج هرگز دليل بر عدم حقانيت آن نخواهد بود، چرا كه پرهيزكاران و طالبان حقيقت از آن متذكر مىشوند، نشانههاى حق را در آن مىبينند و در راه خدا گام مىنهند.
(آيه 50)- در اين آيه مىافزايد: «و آن مايه حسرت كافران است» (و انه لحسرة على الكافرين).
امروز آن را تكذيب مىكنند، ولى فردا كه «يوم الظّهور» و «يوم البروز» و در عين حال «يوم الحسرة» است مىفهمند چه نعمت بزرگى را به خاطر لجاجت و عناد از دست دادهاند، و چه عذابهاى دردناكى را براى خود خريدهاند.
