(آيه 7)- در اين آيه كفار را مخاطب ساخته، و وضع آنها را در آن روز بازگو مىكند مىفرمايد: «اى كسانى كه كافر شدهايد! امروز عذرخواهى نكنيد، چرا كه تنها به اعمالتان جزا داده مىشويد» (يا ايها الذين كفروا لا تعتذروا اليوم انما تجزون ما كنتم تعملون).
(آيه 8)- اين آيه در حقيقت راه نجات از آتش دوزخ را نشان مىدهد، مىگويد: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! به سوى خدا توبه كنيد، توبهاى خالص» (يا ايها الذين آمنوا توبوا الى الله توبة نصوحا).
آرى! نخستين گام براى نجات، توبه از گناه است، توبهاى كه از هر نظر خالص باشد، توبهاى كه محرك آن فرمان خدا بوده باشد.
در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله مىخوانيم هنگامى كه «معاذ بن جبل» از توبه نصوح سؤال كرد، در پاسخ فرمود: «آن است كه شخص توبه كننده به هيچ وجه بازگشت به گناه نكند آن چنان كه شير به پستان هرگز باز نمىگردد»! اين تعبير لطيف بيانگر اين واقعيت است كه توبه نصوح چنان انقلابى در انسان ايجاد مىكند كه راه بازگشت به گذشته را بكلى بر او مىبندد همان گونه كه بازگشت شير به پستان غير ممكن است.
سپس به آثار اين توبه نصوح اشاره كرده، مىافزايد: «اميد است (با اين كار) پروردگارتان گناهانتان را ببخشد» (عسى ربكم ان يكفر عنكم سيئاتكم).
«و شما را در باغهائى از بهشت كه نهرها از زير درختانش جارى است وارد كند» (و يدخلكم جنات تجرى من تحتها الانهار).
اين كار «در روزى خواهد بود كه خداوند پيامبر و كسانى را كه با او ايمان آوردند خوار نمىكند» (يوم لا يخزى الله النبى و الذين آمنوا معه).
«اين در حالى است كه نور (ايمان و عمل صالح) آنها از پيشاپيش و از سوى راستشان در حركت است» و عرصه محشر را روشن مىسازد، و راه آنها را به سوى بهشت مىگشايد (نورهم يسعى بين ايديهم و بايمانهم).
در اينجاست كه آنها رو به درگاه خداوند آورده «و مىگويند: پروردگارا! نور ما را كامل كن، و ما را ببخش كه تو بر هر چيز توانايى» (يقولون ربنا اتمم لنا نورنا و اغفر لنا انك على كل شىء قدير).
