بعد به «سومين» و «چهارمين» حكم- كه يكى مربوط به شوهران و ديگرى مربوط به زنان است- پرداخته، مىفرمايد: «نه شما آنها را از خانههايشان، بيرون كنيد و نه آنها (در دوران عدّه) بيرون روند» (لا تخرجوهن من بيوتهن و لا يخرجن).
گرچه بسيارى از بىخبران، اين حكم اسلامى را به هنگام طلاق اصلا اجرا نمىكنند، و به محض جارى شدن صيغه طلاق، هم مرد به خود اجازه مىدهد كه زن را بيرون كند، و هم زن خود را آزاد مىپندارد كه از خانه شوهر خارج شود و به خانه بستگان بازگردد، ولى اين حكم اسلامى فلسفه بسيار مهمى دارد، زيرا علاوه بر حفظ احترام زن، غالبا زمينه را براى بازگشت شوهر از طلاق، و تحكيم پيوند زناشوئى، فراهم مىسازد.
پشت پا زدن به اين حكم مهم اسلامى كه در متن قرآن مجيد آمده است سبب مىشود بسيارى از طلاقها به جدائى دائم منتهى شود، در حالى كه اگر اين حكم اجرا مىشد، غالبا به آشتى و بازگشت مجدّد منتهى مىگشت.
ولى از آنجا كه گاهى شرائطى فراهم مىشود كه نگهدارى زن بعد از طلاق در خانه طاقتفرساست، به دنبال آن پنجمين حكم را به صورت استثناء اضافه كرده، مىگويد: «مگر اين كه كار زشت آشكارى انجام دهند» (الا ان يأتين بفاحشة مبينة).
مثلا آنقدر ناسازگارى، بدخلقى، و بد زبانى با همسر و كسان او كند كه ادامه حضور او در منزل، باعث مشكلات بيشتر گردد.
به دنبال بيان اين احكام به عنوان تأكيد مىافزايد: «اينها حدود و مرزهاى الهى است و هر كس از حدود الهى تجاوز كند به خويشتن ستم كرده» (و تلك حدود الله و من يتعد حدود الله فقد ظلم نفسه).
چرا كه اين قوانين و مقررات الهى ضامن مصالح خود مكلفين است.
