تأثیر هم نشینی

از چيزهايي كه اهل آتش جهنم بر آن تعقل نكردند و خود از آن ياد مي‌كنند، انتخاب همنشين سوء و نارواست.

«يَا وَيْلَتي لَيْتَنِي لَمْ أتَّخِذْ فُلاناً خَلِيلاً؛ اي كاش! فلاني را به دوستي و همنشينيِ خود نمي‌گرفتم»1

آشنايي با او بود كه مرا با خدا بيگانه ساخت، و دوستي با او بود كه زمينه‌ساز دشمنيِ خداوند شد.
و اين آيه از كتاب خدا بيانگر حقيقتي مسلّم است، و آن اين‌كه: دوست، آشنا و همنشين تأثيري ژرف و عميق بر انسان دارد و اگر سوء و شوم و بد باشد مي‌تواند براي آدمي حسرت و زياني ابدي به بار آورد.

همنشين بر همنشينِ خود تأثير گذار است، اولياء دين پيوسته ما را به همنشيني با خوبان و صالحان خوانده‌اند.

البته نكته‌اي كه در خصوص همنشيني قابل تأمل و اهتمام است، اين است كه همنشيني تأثيري يك جا و دفعي در پي‌ندارد، بلكه به تدريج، آرامي و كندي، تأثير گذار مي‌شود؛ به گونه‌اي كه در آغاز كار هيچ‌گونه تأثيري آشكار نخواهد بود، اما در پايان كار، همه چيز پيدا و آفتابي مي‌شود.

كسي كه همنشيني صالحان و پاكان را برگزيند، محبوب و مطلوب خداوند‌متعال خواهد بود. و نصرت و امداد خداوندي را نصيب خواهد برد.

و البته در حقيقت مي‌توان گفت، كه همنشيني با اولياء خداوند، همنشيني با خداوندمتعال است.
زيرا به معيت و همراهي وي مي‌انجامد.

و با خدا نشستن و با خدا بودن يعني با همه چيز بودن، و همه چيز را به چنگ آوردن زيرا آنچه مايه‌ي حاجت و نياز آدمي است، در كف با كفايت اوست.

بنابراين، هيچ چيز جز خداوندمتعال، نيازهاي دائم و مستمر آدمي را رفع و مرتفع نمي‌سازد.

1. سوره‌ي فرقان، آيه‌ي28.