یکی از اصول و مبانی اعتقادی ما مسلمانها مسأله مهدویت است که ائمه طاهرین و وجود نبیاکرم(ص) اشاراتی به آن داشته و دارند، ولی از آنجایی که این فرصت برای امام صادق(ع) به وجود آمد، امام توانست این فرهنگ را به طور وسیع گسترش دهد، بنابراین روایاتی که از امام صادق(ع) در این خصوص به ما رسیده است، شاید از همه ائمه بیشتر باشد، ما تقریباً از ائمه طاهرین به حجم تعداد روایات مهدویت امام صادق(ع) نداریم که برسد و این مورد طبیعی است، حتی در فقه هم روایاتی که از امام باقرین(ع) رسیده است از سایر ائمه بیشتر است که همان به خاطر شرایط سیاسی و اجتماعی دوران این دو امام همام است.
نکته بارز دیگر اینکه امام صادق(ع) به تنهایی به تمام شئون جریان مهدوی پرداختند، یعنی از مسأله اصل و نسب تا مسأله ولادت حضرت تا اختلافاتی که در دوران ولادت پیش میآید(بعضی میگویند دنیا نیامده است، بعضی میگویند در حالی که جنین بوده از دنیا رفته است و سقط شده است، بعضی میگویند دو ساله بوده است)، تمام اختلافات دوران تولد امام زمان و بعد از آن را، حضرت(ع) پیشگویی کرده بودند.
همچنین مسأله غیبت حضرت(امام قائم(ع) دو غیبت خواهد داشت، یکی کوتاه مدت و دیگری دراز مدت) تحت عنوان غیبت صغری و غیبت کبری، اوضاع دوران غیبت، اوضاع شیعه و مسلمانان در دوران غیبت، مسأله انتظار و منتظران، علائم ظهور (علامات حتمی و غیرحتمی)، مسأله ظهور حضرت، دوران حکومت حضرت، برنامههای حضرت، لشکریان حضرت، مسائل کشوری و لشکری، برخورد با مخالفان، مخالفان و ماهیت آنها، شیوه برخورد حضرت و حتی مسأله رحلت یا شهادت حضرت(عج) را بیان کردند، یعنی اگر خواسته باشیم یک قلم به دست بگیریم و یک تاریخی از امام زمان(عج) از لحظه ولادت تا شهادت داشته باشیم و تاریخ بعد از ظهور حضرت را در نظر بگیریم، به نظر بنده خود روایات امام جعفر صادق(ع) ما را کافی باشد، زیرا حضرت(ع) به تمام جوانب اشاره کردهاند.
پاسخ با نقل قول
