(آيه 201)- لذا مىفرمايد: با اين حال اين قوم لجوج «به آن ايمان نمىآورند، تا عذاب دردناك را با چشم خود ببينند» (لا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ الْأَلِيمَ).
(آيه 202)- آرى آنها ايمان نمىآورند «تا عذاب الهى ناگهانى و بطور غافلگيرانه و در حالى كه آنها توجه ندارند دامانشان را فرو گيرد» (فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ).
بدون شك منظور از اين عذاب الهى كه آنها را ناگهانى فرو مىگيرد، عذابهاى دنيا و بلاهاى نابود كننده و مجازات «استيصال» است.
(آيه 203)- لذا به دنبال آن مىفرمايد: در اين حال آنها به خود مىآيند و از گذشته ننگين خود پشيمان، و از آينده وحشتناك خويش سخت نگران مىشوند و «مىگويند: آيا به ما مهلت داده مىشود» تا ايمان بياوريم و گذشته خراب خود را آباد سازيم؟! (فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ). اما اين تقاضا هرگز پذيرفته نخواهد شد.
(آيه 204)- تهمتى ديگر بر قرآن! از آنجا كه آيات گذشته با اين جمله ختم شد كه مجرمان و گنهكاران، بعد از مشاهده عذاب الهى و هنگامى كه در آستانه مرگ قرار مىگيرند، تقاضاى مهلت و باز گشت براى جبران مىكنند، در اينجا از دو راه به آنها پاسخ مىگويد.
نخست اين كه: «آيا براى عذاب ما عجله مىكنند» (أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ).
(آيه 205)- ديگر اين كه: «به ما خبر ده، اگر (باز هم) ساليانى آنها را از اين زندگى بهرهمند سازيم» ... (أَ فَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْناهُمْ سِنِينَ).
