من اصلا این حرف رو قبول ندارم تا جایی که اطلاع دارم تمام انسانها به میل به جاودانگی دارن وکسایی که دوست دارند تا اخر زندگی کنند به بهشت و جهنم اصلا فکر نمیکنن چیزی که در فطرت انسانها وجود داره میل به زندگی نه بهشت.
من فکر میکنم که توی همین میل به زندگی، خواستن بهشت مطرح میشه. یعنی اینکه زندگی چطور باشه!!؟؟
در واقع اول باید میل به زندگی باشه، تا میل به بهشت وجود داشته باشه.
پس زیاد فرقی نمیکنه میل به بهشت بگیم یا میل به زندگی، چون اولی درون دومی قرار گرفته.
پرستویی که مقصد را در کوچ میبیند از ویرانی لانه اش نمی هراسد.
م.ا