بنابراین برای رسیدن به واقعیت درون افراد از ظاهر آنها امری امکان پذیر است و می توان از ظاهر افراد به درون آنها پی برد. بنابراین توجیه که عفت مهم است و نه ظاهر، پذیرفتنی نیست. از بعد جامعه شناسی نیز باید گفت بدون شک حجاب نمادی است در ارتباطات افراد با یکدیگر، متاسفانه باید گفت کشور ما در مقوله حجاب و ظاهر گام های رو به عقب و در بهترین تحلیل حرکت منفعلانه داشته است. با گذشت ۳ دولت بعد از فراغت از جنگ هیچ برنامه ریزی مدونی برای موضوع حجاب نداشته ایم به جز مصوبه ۴۲۷ شورای عالی انقلاب فرهنگی. این مصوبه به مقوله عفاف و حجاب پرداخته است و در آن تکالیف ۲۶ دستگاه را در حوزه عفاف و حجاب معین نموده و برای گسترش فرهنگ حجاب و عفاف ۳۰۰ راهکار ارائه کرده است که هرکدام از این ۲۶ دستگاه به تناسب نقشی که در نهادینه کردن فرهنگ حجاب و عفاف دارند، موظف به اجرای تعدادی از بندهای این مصوبه هستند. پیشینه این مصوبه به سال ۷۳ بر می گردد و در سال ۷۶ به طور رسمی قوام لازم را یافت. با وجود این ۸ سال دیگر طول کشید تا این مصوبه با ۱۶ محورش به دستگاه ها ابلاغ شود.