صدسال سخن اهل‌بیت(ع) را به مردم نرساندند
عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم افزود: متأسفانه در این‌جا منابع تاریخی معتبر کم است، وقتی اسلام ظهور کرد، مردم تشنه اسلام و قرآن و عمده همان صد سال اول است و در این صد سال اول اثری از اهل‌بیت(ع) نبود، سه حوزه علمیه در مکه و مدینه و عراق بود که در آنجا نیز سخنی از اهل‌بیت(ع) نبود.


این استاد عالی حوزه علمیه قم با اشاره به آیه «و جاء رجل من أقصی المدینة یسعی...»، ادامه داد: آن شخصی که از أقصی المدینة آمده است به موسی(ع) گفت از مدینه برو بیرون یعنی از حوزه اقتدار حکومت فرعون برو بیرون «فاخرج منها» از حوزه استحفاظی فرعون برو بیرون از مصر می‌خواست برود بیرون باید جایی برود که قدرت فرعون و همفکران فرعون نباشد، پس مدین را انتخاب کرد که آل‌ابراهیم و حضرت شعیب(ع) زندگی می‌کرد.


وی به بیان تفاوت معنای خوف و خشیت پرداخت و گفت: خوف غیر از خشیت است، خوف طبیعی است، از مار و عقرب هم انسان می‌ترسد، نمی‌شود گفت انبیا خوف ندارند، افراد الهی از غیر خدا خوف دارند اما از غیر خدا خشیت ندارند، «الذین یبلغون رسالات‌الله و یخشونه و لایخشونه احد الا الله»، این معنا که وجود مبارک موسی(ع) هنوز به مقام نبوت نرسیده اما درایتی را خدا به او داد که وضعیت دربار فرعون را بعد از رشد فهمید، حضرت موسی(ع) حمایت از مظلوم داشت و این نتیجه همان حکمتی بود که در آیه 14 فرمود به او دادیم، در پایان دارد «و کذلک نجزی ‌المحسنین» ما این چنین به کسانی که اهل احسان هستند، جزا می‌دهیم، خدا از حکم و علم او را برخوردار کرد اما صحبت از نبوت هنوز نیست؛ معلوم است که منظور نبوت نیست، انسان با درس و بحث و کار خوب به نبوت و پیغمبری نمی‌رسد.


این استاد عالی حوزه علمیه قم با اشاره به آیه «و دخل المدینة علی حین غفلة من أهلها» ادامه گفت: وقتی به طرف مدین حرکت کرد و به طرف شرق مصر حرکت کرد برای اینکه آل‌ابراهیم در آنجا زندگی می‌کردند و هدفش مشخص نبود و همراه هم نداشت، «قال عسی ربی أن یهدی سواء السبیل» امیدوارم خدا راه را به من نشان دهد و با چه گرسنگی و با چه تشنگی بالاخره رسید.