پس از اين كه آگوستين اعتقاد به اقانيم ثلاثه را وارد آيين مسيحيت كرد شوراي نيقيه در قرن چهارم ميلادي اين اعتقاد را به طور صريح پذيرفت و حكم به رسميت آن داد.(ر.ك: ياسپرس كارل، آگوستين، انتشارات خوارزمي.)
در كتاب "تاريخ جامع اديان، جان ناس" در شرح اين ماجرا آمده است:
متكلمان و روحانيون مسيحي در روابط، اب، ابن و روح القدس، با هم مخالف بودند. برخي، حضرت عيسي را حادث و برخي او را مانند خداوند ازلي ميدانستند. اين نزاع ها به مجادله و درگيريهاي سختي منجر شد. تا اين كه در تابستان 325 ميلادي "قسطنطين" با زور و فشار، نزديك به سيصد نفر كه غالباً از اسقفان بلاد مشرق بودند را در شهر نيقيه جمع كرد. آنان پس از مباحثات فراوان اعتقاد نامه نيقيه را به تصويب رساندند كه در آن تثليث يكي از اعتقادات مسيحيان شمرده شده بود.(تاريخ جامع اديان، جان ناس، ترجمه، علي اصغر حكمت، ص 634، انتشارات و آموزش انقلاب اسلامي.)
اين اعتقاد نامه گفتگوهاي بسياري را به دنبال داشت. تا اين كه چند نسل طول كشيد تا آن، جنبه تقدس پيدا كند. از همان ابتدا خيلي از اسقفها با اين اعتقاد مخالف بودند و در هر زماني حتي در حال حاضر، مخالفاني عليه اين اعتقاد موضعگيري كردهاند. از جمله گروهي به نام "اونيت ريانيسم" كه پيشواي آنان مردي اسپانيايي به نام ميكائل سروتوس است. وي پس از ملاحظه دقيق صفحه عهد جديد اثبات كرد كه مسأله "تثليث"، كه بر حسب اعتقاد نامه، براي عموم مسيحيان امري مسجل شده بود، در آن صحف وجود ندارد و معتقد شد اين عقيده كفر محض و باطل است تا اين كه او را در سال 1553 زنده، طمعه آتش كردند.(همان، ص 680.)
در قرن هيجدهم نيز گروهي به نام "متديزم" تثليث را انكار كردند و پيرو مبادي خداپرستي و توحيد محض شدند.(همان، ص 694.) غير عقلاني بودن تثليث آموزه تثليث اساساً باطل و محال ميباشد و تاكنون بسياري از انديشمندان مسيحي براي توحيد عقلي آن به تكاپو افتاده و كتابهايي به نگارش در آوردهاند، ولي همة اين تلاش ها با بن بست مواجه شده و همواره كلام مسيحي از اين جهت آسيبمند است.
پاسخ با نقل قول
