امام موسی كاظم عليهالسلام فرمودند: لقمان پيوسته به پسرش میگفت: پسرم! دنيا درياست و در آن، گروههاى بسيارى غرق شدهاند پس بايد كشتىِ تو در آن، پروا كردن از خداى تعالى، و پُل تو ايمان به خدا، و بادبان كشتىات توكّل باشد، تا ـ پسرم! ـ شايد نجات پيدا كنى؛ هر چند من گمان ندارم كه نجات يابنده باشى .
پسرم! چگونه مردم از آنچه وعده داده شدهاند نمىترسند، در حالى كه هر روز، از [عمر] آنان كاسته مىشود ؟! و چگونه كسى كه اجلِ پايان پذيرى دارد، براى آنچه وعده داده شده، مهيّا نمىگردد؟!
پسرم! از دنيا به اندازه نياز برگير و چنان در آن وارد نشو كه به آخرتت زيان رسانَد، و آن را چنان رها نكن كه سربارِ مردم شوى، و چنان روزه بگير كه شهوتت را قطع كند و روزهاى نگير كه از نماز، بازت دارد؛ چرا كه نماز، نزد خدا، از روزه بزرگتر است.
«قصص الأنبياء،ص190- بحارالأنوار،ج 13،ص 416»
پاسخ با نقل قول
