اين فيلم يك گام رو به جلوي بلند در اين عرصه محسوب مي شود. برخلاف فيلم هاي ديگري كه عنوان و لقب سياسي را با خود يدك مي كشند، «قلاده هاي طلا»، هم در بستر ساختار و روايتي برتر و قابل دفاع شكل گرفته و هم محتوايي افشاگر و مستند دارد. هرچند همه واقعيت هاي مربوط به فتنه را، به ويژه درباره سران و حاميان برجسته داخلي فتنه نمي گويد - مگر يك فيلم مي تواند همه واقعيت هاي پيرامون يك موضوع را بگويد- اما ناگفته هاي جديدي را در اين زمينه برملا مي سازد.آنچه مضمون «قلاده هاي طلا» را نسبت به ساير آثار سينماي ايران متفاوت كرده، نگاه حق طلبانه و در همان حال، منصفانه آن در قبال وقايع است. در عين نگاه خصمانه و معترضانه اي كه نسبت به جاسوس ها و سركرده هاي اغتشاشات دارد، رويكردي همدلانه و دلسوزانه را هم درباره عوامي كه فريب فتنه گران را خوردند، نشان مي دهد.
اين فيلم، مسائل فتنه سال 88 را در دو محور روايت مي كند. از يك طرف شاهد حيلت ها و طرح هاي گروه هاي معاند و برانداز هستيم كه با دستور گرفتن از سازمان جاسوسي «ام آي 6» انگليس، در پي آسيب زدن به كشورمان و ايجاد فتنه هستند. آنها در يك خانه تيمي گرد هم جمع مي شوند و با رهبري يكي از مأموران ام آي6 برنامه هاي خود را اجرا مي كنند. اين خانه تيمي مي تواند واقعي باشد و كارگردان آن را از خلال تحقيقاتش در اسناد و گزارش هاي واقعي خلق كرده باشد، اما به جز اين، كاركردي استعاره گونه هم دارد. به اين معني كه فتنه سال 88 محصول تلاش هاي همه فرقه ها و گروهك هاي ضدنظام معرفي مي شود و آنها با وجود همه اختلافات و تعارضات شان، در آن هنگامه متحد شدند و با رمز «تقلب بزرگ» فتنه را دامن زدند، به طوري كه در آن خانه تيمي؛ منافقين، ماركسيست ها، سلطنت طلب ها، همجنس گراها، عوامل سفارت انگليس و ... حضور داشتند.
پاسخ با نقل قول
