قلب باادب، قلب بیادب
قلب، یک بُعد از ابعاد وجودی انسان است. بحث در این است که کارایی قلب در چیست که انسان از او کار میکشد. اگر کاری را که انسان از قلب کشید، در راه رضای خدا بود، آن قلب میشود باادب. امّا اگر در راه رضای خدا نبود، آن قلب میشود بی ادب.
قلبها ظروف خدا هستند!
قلب یک ظرف است و ادب و بی ادبی این ظرف در ربط با مظروف آن است. ما راجع به قلب روایات متعدّده داریم که همین تعبیر است.
علی(علیهالسلام) میفرماید: «إِنَّ هَذِهِ الْقُلُوبَ أَوْعِیَةٌ»؛ این دلها ظروف هستند. «فَخَیْرُهَا أَوْعَاه»2 . در روایتی دیگر از پیغمبر اکرم هست که
فرمودند: «قال رسول الله(صلی الله علیه وآله وسلم): اِنَّ للَه تَعالی فِی الَارضِ اَوانَی اِلّا فِیهَا الُقلُوب»؛ در زمین، برای خدا ظرفهایی وجود دارد که عبارت از دلها است. صحبت در این است که این ظرف برای کیست و مظروفش چیست؟
پینوشتها:
1.بحارالأنوار، ج74، ص207
2.بحارالأنوار، ج1، ص188
پاسخ با نقل قول
