«کرسی» به تعبیر قرآن مجید، کما بیش مانند عرش است به این معنا که هر دو، دو معنی دارند: یکی تخت و سریر و دیگری علم و عظمت و قدرت الهی و کرسی در آیةالکرسی به همین معنای اخیر است.
«آیةالکرسی» آیه 255 سوره بقره است که اوّل آن «اَلَلّه لا اِلهَ اِلاّ هُو…» و آخر آن«وَ هُوَ العَلِیُّ العَظیم» میباشد، ولی در قرون اخیر دو آیه بعدی را که از «لا اِکراهَ فِی الدّین …» شروع و به «هُم فِیها خالِدُون» ختم میشود را جزو آن گرفتهاند؛ امّا چون در احادیث اشاره به «پنجاه کلمه» و «یکصد و هفتاد حرف» شده، نیز با توجّه به اینکه «کرسی» در همان آیه 255 سوره بقره آمده و معنای این دو آیه موقوف بر هم نیست؛ لذا صحیح آن است که همان آیه را به تنهایی آیةالکرسی به حساب آوریم. در بحارالانوار هم در حدیثی که از آمالی شیخ طوسی نقل میکند، تصریح دارد که حضرت علی(علیه السلام) آیةالکرسی را از «اَللهُ لا اِلهَ …» آغاز و به «هُوَ العَلیُّ العَظیم» ختم کرد.
علامه طباطبایی در جلد دوم تفسیر المیزان درباره آیةالکرسی میفرماید: آیةالکرسی، از صدر اسلام مشهور بوده، در زمان رسول خدا(صلی الله علیه وآله) و حتی از زبان آن جناب به این نام بیان میشد، همچنان که این نامگذاری در روایات وارده از آن جناب و از اهل بیت ـ علیهم السلام ـ و از صحابه به چشم میخورد و این احترام، بدون جهت نبوده، بلکه به خاطر معارف دقیق و لطیفی است که در این آیه آمده و آن عبارت است از: توحید خالصی که جمله «اللّه لا اله الا هو…» بر آن دلالت دارد و همچنین «قیمومیت مطلقهای» که در آن آمده و ….
پاسخ با نقل قول
