(آيه 6)- در پنجمين موهبت بزرگ از آسمان به زمين نظر مىافكند، و مىفرمايد: «و گياه و درخت براى او سجده مىكنند» (وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ يَسْجُدانِ).
«نجم» گاه به معنى ستاره مىآيد، و گاه به معنى گياهان بدون ساقه و در اينجا به قرينه «شجر» (درخت) منظور معنى دوم يعنى گياهان بدون ساقه است.
مىدانيم تمام مواد غذائى انسانها در اصل از گياهان گرفته مىشود، با اين تفاوت كه قسمتى را انسان مستقيما مصرف مىكند، و قسمت ديگرى صرف تغذيه حيواناتى مىشود كه جزء مواد غذائى انسانهاست، اين معنى حتى در مورد حيوانات دريائى نيز صادق است، زيرا آنها نيز از گياهان بسيار كوچكى تغذيه مىكنند كه ميليونها ميليون از آن در هر گوشه و كنار دريا در پرتو نور آفتاب مىرويد و در لابلاى امواج در حركت است.
به اين ترتيب «نجم» انواع گياهان كوچك و خزنده مانند بوته كدو، خيار و امثال آنها و «شجر» انواع گياهان ساقهدار مانند غلات و درختان ميوه و غير آن را شامل مىشود.
و تعبير «يسجدان» (اين دو سجده مىكنند) اشاره به تسليم بىقيد و شرط آنها در برابر قوانين آفرينش، و در مسير منافع انسانهاست.
در ضمن اشاره به اسرار توحيدى آنها نيز هست، چرا كه در هر برگ و هر دانه گياهى آيات عجيبى از عظمت و علم پروردگار وجود دارد.
(آيه 7)- آسمان را برافراشت و براى هر چيز ميزانى قرار داد! اين آيه به ششمين نعمت كه نعمت آفرينش آسمان است اشاره كرده، مىفرمايد: «و (خداوند) آسمان را برافراشت» (وَ السَّماءَ رَفَعَها).
«آسمان» در اين آيه خواه به معنى «جهت بالا» باشد يا «كواكب آسمانى» و يا «جو زمين» هر كدام باشد موهبتى است بزرگ و نعمتى است بىنظير، چرا كه بدون آن زندگى كردن براى انسان محال است و يا ناقص.
آرى! نور و روشنائى كه مايه گرما و هدايت و حيات و حركت است از سوى آسمان مىآيد، باران از طريق آسمان مىبارد، و نزول وحى نيز از آسمان است.
سپس به سراغ نعمت هفتم رفته، مىفرمايد: «و (خداوند) ميزان و قانون (در آن) گذاشت» (وَ وَضَعَ الْمِيزانَ).
«ميزان» به معنى هر گونه وسيله سنجش است، سنجش حق از باطل، سنجش عدالت از ظلم و ستم، و سنجش ارزشها و سنجش حقوق انسانها در مراحل و مسيرهاى مختلف اجتماعى.
«ميزان» هر قانون تكوينى و دستور تشريعى را شامل مىشود، چرا كه همه وسيله سنجشند.
