(آيه 9)- در اين آيه علت اين انحراف از حق را بيان كرده، مىفرمايد:
« (تنها) كسى از ايمان به آن منحرف مىشود كه از قبول حق، سرباز مىزند» و گر نه دلائل زندگى بعد از مرگ آشكار است (يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ).
با توجه به اين كه در آيات قبل سخن از رستاخيز در ميان بود معلوم است كه منظور اصلى انحراف از اين عقيده است، و نيز از آنجا كه در آيه گذشته سخن از گفتگوهاى ضد و نقيض كافران در ميان بود معلوم مىشود منظور در اينجا كسانى است كه از منطق و دليل روشن منحرف مىشوند.
بنابر اين مجموع آيه چنين معنى مىدهد: كسانى از ايمان به معاد منحرف مىشوند كه از مسير دليل عقل و منطق حق طلبى منحرف گشتهاند.
(آيه 10)- در اين آيه دروغگويان و دروغ پردازان را شديدا مورد مذمت و تهديد قرار داده، مىگويد: «كشته باد دروغگويان» و مرگ بر آنها! (قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ).
منظور از «خرّاصون» كسانى هستند كه غرق جهل و نادانى خويشند، و براى فرار از زير بار حق هر روز بهانه و سخن بىاساسى را عنوان مىكنند.
اصولا قضاوتهائى كه مدرك روشنى ندارند و بر پايه حدس و تخمين و گمانهاى بىاساس است كارى است گمراهكننده و مستحق نفرين و عذاب.
(آيه 11)- سپس به معرفى اين دروغگويان پرداخته، مىافزايد: «همانها كه در جهل و غفلت فرو رفتهاند» (الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ ساهُونَ).
(آيه 12)- «و (از اين رو) پيوسته سؤال مىكنند: روز جزا چه موقع است» و قيامت كى خواهد آمد؟ (يَسْئَلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ).
اين سخن به آن مىماند كه بيمارى از طبيب مرتبا سؤال كند پايان عمر من چه روزى خواهد بود؟
هر كس اين سؤال را بىاساس مىداند، و مىگويد مهم اين است كه بدانى مرگ حق است تا خود را درمان كنى مبادا گرفتار «مرگ زودرس» شوى.
(آيه 13)- ولى با اين حال قرآن به آنها پاسخ كوبندهاى داده، مىگويد:
(آرى) همان روزى است كه آنها را بر آتش مىسوزانند»! (يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ).
